KLASA PIĄTA Rozdział 9: Warkoczyki

-Smarkerus z włosami śliskimi jak wąż za książkami się chowa, a tłuszcz mu z glosy ścieka – podśpiewywał pod nosem Syriusz idąc ku Snape’owi, który siedział nisko pochylony nad książkami, przy stoliku w bibliotece. Słysząc te słowa poderwał gwałtownie głowę i spojrzał na nich nieco nieprzytomnym wzrokiem.

-Czego się uczysz? – zapytał beztrosko Syriusz przysiadając się do Severusa i nachylając nad jego niedokończonym esejem - Transmutacja? Chcesz się nauczyć jak transmutować sok w szampon? – zapytał całkiem poważnie, wskazując na butelkę soku stojącą obok książek.

Peter rozglądał się nerwowo, szukając wzrokiem bibliotekarki i uspokoił się nieco nie widząc jej nigdzie.

-A propos – kontynuował Syriusz. – Nie powinno się wnosić soku do biblioteki. – Mógłbyś go przypadkiem wylać na książkę, która jest własnością Hogwartu.

Patrzący na niego spode łba Severus zamknął książki i pośpiesznie schował pergamin z niedokończonym esejem do torby.

-Co, już idziesz?– zapytał Łapa udając smutek – A to dlaczego?

Severus wstał i spojrzał na niego wrogo.

-Odejdź mi z drogi, Black – warknął cicho, mając nadzieję że jego słowa zabrzmiały groźnie.

-Odejdź mi z drogi Black – przedrzeźnił go Syriusz, którego głos bardziej przypominał szczek ratlerka, niż całkiem wysokiego chłopca po mutacji.

-Twój brat musi się strasznie za ciebie wstydzić – zaszydził nagle Snape i ucieszył się bardzo widząc, że Syriusz zarumienił się lekko.– Mieć takiego wyrzutka rodzinnego, jako brata…

Syriusz rozzłościł się i jego oczy łypnęły groźnie na niższego od niego Ślizgona. Severus doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że trafił w czuły punkt Blacka. Nadszedł wreszcie moment, w którym obaj wyciągnęli różdżki. Syriusz okazał się być szybszy. Rozbroił Severusa i schował jego różdżkę do kieszeni. Chwycił go za ramię i wyprowadził z biblioteki.

-Peter, weź jego torbę i zamknij drzwi.

Zeszli piętro niżej i weszli do opuszczonej Sali, którą musieli otworzyć za pomocą zaklęcia Alohomora. Syriusz przywiązał Snape’a do krzesła i wszedł na chwilę do kantorka, aby znaleźć w swojej torbie lusterko.

-James! – w lusterku pojawiła się twarz Pottera. – Mam Smarka. Klasa na trzecim piętrze, w której znaleźliśmy w zeszłym roku okulary McGonagall. Weź szampon i gumki do włosów.

Wszedł powrotem do klasy.

-Nie martw się, już wróciłem.

Snake zaklął głośno.

Glizdogon, który zajął się przeszukiwaniem torby Severusa, powiedział zaskoczony.

-Ej… Spójrz Syriuszu, to chyba jego pamiętnik!

Syriusz uśmiechnął się szeroko. Najwyraźniej posiadanie w swoich rękach pamiętnika Severusa było jego wielkim marzeniem.

-Pamiętnik? Naprawdę Smarkerusie? – zawołał.

Wyrwał Peterowi zeszyt. Snake poruszył się niespokojnie na krześle. Syriusz zaczął wertować dziennik.

-Notatki o eliksirach… bleblebleble…- nagle powiedział zaskoczony – Łuuuu… Co ja u widzę?

Pokazał Severusowi niezbyt ładny rysunek chudej dziewczyny z rudo-brązowymi włosami podpisany słowami „Lily Snape”.

-Nie wierzę! – krzyknął zdumiony – Chciałbym zobaczyć jej minę, jakby na to rzuciła okiem…

-Nie zobaczysz! – krzyknął, a jego głośnie wyraźnie słychać było strach.

Syriusz schował zeszyt do swojej torby i poklepał ją.

Do Sali wbiegł zdyszany James z tubką szamponu w ręku.

-Pomyślałem, że warto też pożyczyć szminkę od Dorcas – powiedział szczerząc się do Severusa, który spojrzał na niego spode łba.

-Szuru-buru, chlastu-chlastu, nie mam rączek jedenastu –zanucił James wyciągając ku niemu szampon.

-Może zawiążmy mu buzię, żeby nie gderał i nie rzucał klątw pod nosem? - zaproponował Syriusz.

James wzruszył ramionami.

Założyli wokół szyi Severusa wyczarowany obrus i za pomocą Aguametki zmoczyli mu włosy (i szatę).

Następnie James wylał mu na głowę pół butelki szamponu, a że wszyscy trzej brzydzili się dotknąć jego włosów szorowali je gąbką.

Drzwi od Sali otworzyły się.

-Zostawiliście mapę na biurku i zobaczyłem, że jesteście z Severusem… What the hell?

Lupin dopiero teraz zauważył co się dzieje i stanął mrugając, jakby miał nadzieję, że to mu się przewidziało. Trzej jego koledzy stali nad przywiązanym do krzesła Severusem Snape’m, który był czerwony ze złości, a na jego mokrych włosach było dużo piany.

-Co wy robicie? – zapytał zdziwiony.

-Myjemy mu włosy – odparł wesoło Peter.

Kolejne minuty Lupin krążył po klasie przyglądając się tajemniczym przedmiotom i obrazom i starając się nie patrzeć w kierunku kolegów, którzy nieźle bawili się i co jakiś czas wypowiadali zdania, które wyrwane z kontekstu mogłyby by zabrzmieć dziwacznie .

W głowie Remusa toczyła się walka. Dokuczać słabemu i nie lubianemu Ślizgonowi, w dodatku w czwórkę, było trochę nie w porządku

Ale wiedział dobrze, że Severus nie był bez winy. Znał się na czarnej magii i wciąż złorzeczył Syriuszowi i Jamesowi, którego wyraźnie nie cierpiał. Z drugiej strony.

W pewnym moencie usłyszał słowa:

-Lupin… umiesz robić te śmieszne kiteczki, które robią dziewczyny?

-Warkocze… –powiedział James.

Remus poruszył brwiami.

-Słyszałem jak taka jedna dziewczyna opowiadała drugiej na śniadaniu…

-Do rzeczy! – przerwał mu Syriusz.

-Zaklęcie brzmi braisissen – odparł szybko Remus, nieco urażonym tonem.

-Ale on ma teraz… takie… lepsze włosy – powiedział Peter patrząc na świeżo umyte i wysuszone włosy Snape’a. – Powinieneś częściej je myć –poradził Severusowi.

Kiedy zostawiali Severusa wyglądał naprawdę śmiesznie z malutkimi, brzydkimi warkoczami po bokach i szminką na powiekach. Odwiązali mu buzię, aby mógł ewentualnie zawołać jakąś pomoc, a on pożegnał ich stekiem przekleństw, jakby mogło mu to dać jakąś ulgę. James więc wrócił i za pomocą przywołanego aparatu zrobił mu pamiątkowe zdjęcie, na co w oczach Severusa pojawiły się łzy szczerej złości.

-Ale lala z tego Smarka – skomentował Peter.

Dobry humor towarzyszył huncwotom do końca dnia.